Ιφιγένεια εν Αυλίδι by Euripides

(4 User reviews)   418
Euripides, 481? BCE-407 BCE Euripides, 481? BCE-407 BCE
Greek
Ever wondered what it takes to be a 'good' soldier? Euripides' ancient play Iphigenia at Aulis isn't about battlefield glory. It's about the quiet horror that happens before the war even starts. The Greek fleet is stuck, unable to sail to Troy, and the only way forward requires an unthinkable sacrifice: the commander's own daughter. This isn't just myth; it's a raw, two-thousand-year-old family drama that asks who pays the price when leaders make promises they can't keep. It’s short, shocking, and feels way too relevant.
Share

Read "Ιφιγένεια εν Αυλίδι by Euripides" Online

This book is available in the public domain. Start reading the digital edition below.

START READING FULL BOOK
Instant Access    Mobile Friendly

Book Preview

A short preview of the book’s content is shown below to give you an idea of its style and themes.

κοιμάται και η φρουρά των τειχών δεν ήλλαξεν ακόμη. Ας εισέλθωμεν. ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ Σε ζηλεύω, γέρον. Ζηλεύω πάντα, όστις διέρχεται ακίνδυνον τον βίον άγνωστος και άδοξος. Πολύ ολιγώτερον όμως ζηλεύω τους ζώντας εν μέσω αξιωμάτων και τιμών. ΠΡΕΣΒΥΤΗΣ Και όμως αυτά αποτελούν το κάλλος της ζωής. ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ Ψευδές κάλλος! Γλυκείαι είναι τωόντι μακρόθεν αι τιμαί, αλλ' όταν πλησιάσουν, τότε αισθανόμεθα πόσον είναι αλγειναί. Διότι άλλοτε μεν η δυσμένεια των θεών, ματαιούσα τας ελπίδας μας, ανατρέπει την ευτυχίαν ημών, άλλοτε δε καταστρέφουσιν αυτήν αι ποικίλαι και δυσάρεστοι, γνώμαι των ανθρώπων. ΠΡΕΣΒΥΤΗΣ Δεν μοι φαίνονται ορθοί οι λόγοι ούτοι λεγόμενοι παρ’ ανδρός υπερόχου, οποίος είσαι συ, ω βασιλεύ. Δεν σ' εγέννησε βεβαίως ο Ατρεύς ίν' απολαύης πάντων των αγαθών του βίου. Και συ ακόμη οφείλεις να χαίρης και να λυπήσαι ως πας άλλος, διότι και συ εγεννήθης θνητός. Ό,τι θέλουν οι θεοί, αυτό και θα γίνη, είτε συ το θέλεις είτε μη. Αλλά βλέπω ότι, ανάψας την λυχνίαν, γράφεις το γράμμα αυτό, το οποίον εις τας χείρας σου κρατείς, και σβύνεις πάλιν ό,τι έγραψας. Και αφού εσφράγισας το γράμμα, το αποσφραγίζεις πάλιν. Και ρίπτεις δακρύων τον λύχνον χαμαί. Έχεις αληθώς την όψιν παραφρονήσαντος ανθρώπου. Διατί πάσχεις ούτω ; Τι σε στενοχωρεί τόσον, βασιλεύ ; Φανέρωσόν μοι την αλήθειαν. Θα την εμπιστευθής εις άνθρωπον αγαθόν και πιστόν. Μήπως δεν έστειλεν εμέ ο Τυνδάρεως προς την γυναίκα σου, αφωσιωμένον προικώον δούλον; ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ Άκουσε, γέρον. Η κόρη του Θεστίου Λήδα εγέννησε τρεις θυγατέρας, την Φοίβην, την Κλυταιμνήστραν, ήτις είναι σύζυγός μου, και την Ελένην. Ταύτης της Ελένης διεκδικούντες την χείρα ήλθον οι πλουσιώτατοι της Ελλάδος ηγεμόνες. Δεινώς δε ηπείλουν και αιματηρώς προς αλλήλους ηγωνίζοντο πώς έκαστος, αποκρούων τους άλλους, να λάβη αυτός την κόρην ως σύζυγον. Αμηχανία μεγίστη κατείχε τον Τυνδάρεων, να δώση ή να μη δώση την κόρην του, και εις ποίον εξ όλων να την δώση όπως διαφύγη συμφοράν. Εσκέφθη τέλος ν' απαιτήση και απήτησε να ορκισθώσι πάντες εκείνοι οι μνηστήρες, διά σπονδών επί του καίοντος βωμού τους θεούς επικαλούμενοι, ότι, οιουδήποτε και αν γίνη η Ελένη σύζυγος, πάντες οι λοιποί θα υπερασπίσωσιν αυτόν και εάν τις ήθελεν απαγάγει την νεάνιδα εκ του συζυγικού της οίκου και καταλάβει παρ' αυτή του συζύγου την θέσιν, θα συνεκστρατεύσωσι κατά του απαγωγέως πάντες ενόπλως και θα κατασκάψωσι την πόλιν του, είτε Έλλην είναι ούτος είτε βάρβαρος. Όταν ο όρκος ούτος εξησφάλισε την υπόσχεση ταύτην, έπεισεν ο γέρων τους μνηστήρας μετά τέχνης συνετής ν' αφεθή ελευθέρα η κόρη όπως εκλέξη η ιδία ως σύζυγον ένα εξ αυτών, εκείνον προς τον οποίον η γλυκεία της Αφροδίτης έμπνευσις ήθελε προσελκύσει την καρδίαν της. Και τότε αυτή εξέλεξεν — είθε να μη τον εξέλεγε ποτέ — τον Μενέλαον. Μετ' ολίγον όμως ήλθεν εκ Φρυγίας εις Λακεδαίμονα εκείνος, τον οποίον αι τρεις θεαί εξέλεξαν κριτήν του κάλλους των κατά την εις το Άργος διαδεδομένην φήμην, νέος περικαλλής, λαμπρά ενδεδυμένος περίχρυσα ενδύματα βαρβαρικής πολυτελείας και, ερασθείς της Ελένης, ήτις και αυτή τον ηγάπησεν, επωφεληθείς δε της εκείθεν αποδημίας τότε του Μενελάου, απήγαγε την Ελένην και έφυγε μετ' αυτής εις την βουτρόφον χώραν της Ίδης. Αλλ' ο Μενέλαος επανελθών διατρέχει παράφορος την Ελλάδα και, επικαλούμενος τους απαγγελθέντας τυνδαρείους όρκους, προσκαλεί τους πάντας εις εκδίκησιν του αδικήματος. Και τότε οι Έλληνες εξεγερθέντες και αρπάσαντες τα όπλα συνηθροίσθησαν εδώ εις της Αυλίδος τας στενοπόρους ακτάς άγοντες πλοία και στρατιάς και ίππους και άρματα πολλά. Εξέλεξαν δε πάντες εμέ ως αρχιστράτηγον χάριν του Μενελάου, του οποίου είμαι αδελφός. Ω, είθε να εδίδετο εις πάντα άλλον το απαίσιον αυτό αξίωμα! Τώρα, ενώ όλος ο στρατός και ο στόλος είναι προ πολλού συνηθροισμένοι εδώ εις την Αυλίδα, νηνεμία διαρκής μας εμποδίζει τον απόπλουν και ταλαιπωρούμεθα εδώ αργοί. Εις την...

This is a limited preview. Download the book to read the full content.

So, you've heard of the Trojan War—the big wooden horse, Helen of Troy, all that. But what about the story that had to happen before any of that could begin? That's where Euripides drops us. The Greek army, led by Agamemnon, is totally stuck. The winds have died, and their ships can't move. A prophet says the goddess Artemis is angry and demands a terrible price to let them sail: Agamemnon must sacrifice his own teenage daughter, Iphigenia.

The Story

Agamemnon is trapped. He lures his daughter, Iphigenia, to the military camp at Aulis with a lie—he promises her a marriage to the hero Achilles. When she and her mother, Clytemnestra, arrive, the awful truth comes out. What follows is a brutal family showdown. Agamemnon wrestles with his duty to the army versus his love for his child. Achilles is furious at being used as bait. Clytemnestra's maternal fury is terrifying. And Iphigenia? She’s the heart of it all, a young girl caught in a machine much bigger than herself, who makes a choice that will leave you breathless.

Why You Should Read It

This play hits hard because it’s not about gods and monsters; it’s about people in an impossible spot. Euripides gives a voice to the women and the victims usually left out of the war stories. You see the political spin, the broken promises, and the human cost of 'great' leaders and 'glorious' wars. Iphigenia's final speech, where she decides her own fate, is one of the most powerful moments in ancient literature. It’s not passive victimhood; it’s devastating agency.

Final Verdict

Perfect for anyone who loves moral dilemmas, family dramas, or stories that explore the dark side of duty and patriotism. If you think ancient plays are dry or distant, this one will change your mind. It's for readers who want a quick, intense punch of tragedy that asks: what, and who, are we really willing to sacrifice?



✅ Legal Disclaimer

This is a copyright-free edition. It serves as a testament to our shared literary heritage.

Sarah Rodriguez
5 months ago

I’ve read many books on this subject, and the interplay between the protagonists drives the story forward beautifully. A true masterpiece of its kind.

Emily Lee
1 month ago

I was pleasantly surprised because the material feels polished and professionally edited. A valuable addition to my digital library.

Noah Wilson
4 months ago

Once I started reading, the clarity of explanations makes revisiting sections worthwhile. Simply brilliant.

Jennifer Wilson
4 months ago

This exceeded my expectations because the presentation of ideas feels natural and engaging. I'm sending the link to all my friends.

4.5
4.5 out of 5 (4 User reviews )

Add a Review

Your Rating *
There are no comments for this eBook.
You must log in to post a comment.
Log in

Related eBooks